....

کسی ک آدم را نفهمد به چه دردی میخورد؟
کسی ک از نگاهت نخواند چه مرگَت شده ،
کجای زندگیت میتوانی جایی برای چپاندِنَش پیدا کنی؟
کسی ک دستانت را نگیرد
و نگوید آرام باش همه چیز درست میشود بلاخره ،
کسی ک تنها آشوب به پا کند،
در میان این همه دل مشغولی کجا دنیای آدم جا پیدا می کند؟
کسی ک تنها صدا باشد ،
تنها حرف و حرف ، چه نفعی دارد؟
آدم ها اما در عشق ، کر میشوند،
توجیح میشوند و توجیح میکنند،
دلیل میتراشند و
منطقی ترین عاشق دنیا هم هستند در ذهنشان!
عشق اما دو دو تا چهارتا، دو خط صاف موازی ،
و یک حساب دقیق نیست ...
یک اتفاق غیر منتظره ی بی دلیل است
ک خودت را بکُشی هم منطقی نمیشود ...
عشق اتفاق ساده ایست ،
مثل شکستن یک فنجان ،
مثل افتادن کسی از پله ها ،
مثل یک بمب ...
مثل یک انفجار!